همه در انتظار طلوع دوباره ى خورشيدند و من دلم براى مهتاب مي سوزد . 
كاش همه مي دانستند خورشيد ،
خود آن سوى زمين به تماشاى ماه نشسته است. 
واله و دلداده ! 
در انديشه ى كسوف است تا همه ى اهل زمين ببينند ماه و خورشيد چه بيقرارند در آن قرار عاشقانه! 
سپيده كه سر بزند باز روز از نو است و روزي از نو. 
داستانشان چقدر شبيه ماست كه سال هاست در دَوَرانى باطل از پىِ هميم و چشم انتظار بوسيدن روى ماه در كسوفي خيال انگيز ، 
كه هرگز ميسّر نشد. 
باور كن كه هيچ سپيده اى طوسي تر از چشمهاى تو نيست. 
و هيچ شب بويي ، 
راز عبور تو از كوچه هاى شب را نگه نمي دارد. 
پس چرا به جاى معبد روشن نگاهت مرا ميهمان سوت و كورهاى بي ترانه مي كني تا مات رو به پنجره بنشينم ؛ 
قصه ى ماه و خورشيد را دوره كنم و هر شبم را بي سرانجام تر از ديشب بدوزم به صبح... 
اصلا اينها كه شب نيستند ... 
فقط تاريكند همين! 
و دوباره و دوباره انگار چرخ روزگار افتاده به دور هرز كه مي چرخد ولي پيش نمي رود ! 
وگرنه چرا من نمي رسم به تو اى آينه ى چشمهايت ،
حوضچه ى سيماب !
برگرد ! 
شايد اين بار خدا قصه ى تازه اى برايمان نوشته باشد!